در جاى ديگر مىگويد : « وقتى شعر سيّد رضى را پشت سر مىگذاريم و به نثر و نوشته‌هاى او باز مىگرديم ، مىبينيم وى شخصيّت ديگرى است . مىبينيم او دانشمندى است كه نوشته‌هاى علمى وى گواهى مىدهد كه از مفاخر ادباست . مردى است كه با روشى عطرآگين از ادبيات بلند ، در علوم لغوى و شرعى چيز مىنويسد » . وى در جاى ديگر از كتاب خود مىنويسد : « اگر همهء آثار قلمى سيّد رضى باقى مىماند ، آن وقت مىتوانستيم بگوييم كه او در ميان همهء مؤلّفان بزرگ ، نويسنده‌اى بىهمتاست و داراى مقام بلندى در نويسندگى است » . « 1 » وفات سيّد رضى سيّد رضى در ششم محرم سال 406 - پس از 47 سال زندگى - چشم از جهان فرو بست ، به هنگام وفاتش وزيران ، بزرگان ، قاضيان و ديگر شخصيت‌هاى مهم ، از هر طبقه‌اى پياده و پابرهنه در منزل او حاضر شدند و در خانه‌اش كه در محلّهء « كرخ » قرار داشت مراسم فوق العاده‌اى برگزار شد . بنا بر نقل بسيارى از مورّخان بدن شريفش را به كربلا منتقل ساختند و او را در كنار قبر پدرش دفن نمودند و آن چنان كه از تاريخ بر مىآيد قبر او از آغاز در حائر مقدّس امام حسين ( ع ) معروف و مشهور بوده است . سيّد مرتضى برادر سيّد رضى از اندوه فراوان بر جنازهء او حضور نيافت و در نمازش حاضر نشد و حتّى نتوانست به تابوت برادر عزيز و بزرگوارش نگاه كند ، همچنان با ناراحتى فراوان به سوى قبر امام موسى بن جعفر ( ع ) حركت كرد و براى تخفيف امواج سنگين غم و اندوه ، مدّتى در كنار قبر امام هفتم نشست . شعراى

--> ( 1 ) عبقريّة الشّريف الرضى ، جلد 1 ، صفحهء 204 و 205 .